Door Simone
Ik
ben een 28-jarige vrouw die in Europa woont. Ik voel me aangetrokken tot kleine
meisjes, en tot voor kort dacht ik dat ik de enige was die dergelijke gevoelens
had. Ik heb nooit andere vrouwen ontmoet die dezelfde interesse hadden voor
kinderen, zelfs niet op het internet. tot ik de female child love-website vond.
Ik wist dat ik anders was dan andere meisjes, al sinds ik een tiener was, sinds
mijn veertiende of zo. Ik dacht dat ik de enige op de wereld was die van kleine
meisjes hield, en dus wist ik niet dat mensen zo wreed voor mij konden zijn. Dat
zou ik pas later ontdekken.
Toen
ik een tiener was had ik een obsessie voor het verzamelen van foto's van kleine
meisjes die ik uit modeblaadjes knipte en in mijn kamer verstopte zodat mijn
ouders ze niet konden vinden. Ik schreef ook wat poëzie die behoorlijk
cryptisch was omdat ik bang was dat iemand het zou lezen en zich zou realiseren
waarover het ging. Naarmate ik opgroeide begon ik te leren over sexualiteit en
realiseerde ik me dat ik wellicht lesbisch was. Ik probeerde elk boek dat ik
over lesbiënnes kon vinden te lezen, maar toen leerde ik dat lesbiënnes zich
niet aangetrokken voelen tot kleine meisjes, maar tot andere vrouwen van hun
eigen leeftijd.
Deze
wetenschap maakte me depressief en ik trok me nog meer in mezelf terug. Ondanks
dat identificeer ik me tot op de dag van vandaag met lesbiënnes, omdat ik me
absoluut niet aangetrokken voel tot mannen of jongens.
Dan ontdekte mijn moeder op een dag, ik was toen 17, de geheime plaats waar ik de foto's verborgen hield die ik uit tijdschriften had geknipt. Ik weet niet wie er het meest geschrokken was: zij of ik. Toen ik thuiskwam en haar in mijn kamer zag zitten met die foto's voor haar begon ik te rillen alsof ik koorts had. Ze vroeg me wat dat allemaal te betekenen had en ik wist niet wat te antwoorden. Ik was erg beschaamd en bang en ze leek boos en teleurgesteld en zelfs triest tegelijkertijd. We spraken voor de rest van de dag geen woord tegen mekaar tot mijn vader van zijn werk thuiskwam en me riep om te komen praten. Mijn moeder was er ook. We praatten met mekaar en ze vroegen me alles wat ze maar konden bedenken
Ik
probeerde in eerste instantie te zwijgen maar toen gaf ik het op en vertelde hen
alles. Ik zei dat ik waarschijnlijk lesbisch was maar wel van kleine meisjes
hield en toen, omdat ze me te boos maakten, schreeuwde ik tegen hen dat het me
geen donder kon schelen wat ze van me dachten. Mijn vader werd erg boos, sloeg
me in het gezicht en schopte me het huis uit. Dus daar stond ik dan, huilend en
alleen op straat, niet wetend waarnaartoe. Ik besloot uiteindelijk naar het huis
van mijn beste vriend te gaan en die nacht bleef ik daar slapen. De volgende dag
keerde ik naar huis terug omdat ik absoluut nergens anders heen kon, maar de
situatie thuis was sinds die dag niet te harden en uiteindelijk ging ik er weg
toen ik 19 geworden was.
Ik
ging naar de universiteit en studeerde kunst en momenteel heb ik een job die ik
erg graag doe, ook al heeft hij niks met kleine meisjes vandoen. Ik raakte ook
bevriend met heel wat lesbiënnes en ik leerde dat velen van hen tienermeisjes
en zelfs jonge tienermeisjes heel aantrekkelijk vinden, maar ik heb nog geen
enkele lesbiënne ontmoet die zich net als ik aangetrokken voelt tot kleine
meisjes. Ik experimenteerde zelfs met lesbische sex en had in de loop der jaren
enkele minnaressen van mijn leeftijd, maar geen van hen kon ooit mijn verlangens
vervullen en die relaties hielden dan ook niet lang stand.
Dan,
zo'n twee jaar geleden, leerde ik een getrouwd koppel kennen dat een dochtertje
had van ongeveer 8 jaar oud. Ik ontmoette hen op één van de feestjes waar ik
heenging. De vrouw is bisexueel en zo leerde ik haar kennen. Haar man komt
altijd met haar mee als ze haar lesbische vriendinnen ontmoet. We werden goede
vrienden en uiteindelijk vertelde ik hen over mijn liefdesgevoelens voor kleine
meisjes. Ik was verrast dat ze me niet buitenschopten zoals mijn vader gedaan
had. Ze zeiden dat ze er geen problemen mee hadden zolang ik mijn partners maar
nergens toe dwong, en ik verzekerde hen dat ik zoiets nooit zou doen. Ik vroeg
hen of ik op hun dochter mocht passen als ze uitgingen of het druk hadden met
andere dingen, maar ze zeiden dat daar absoluut geen sprake van kon zijn. Ik was
andermaal teleurgesteld en voelde me erg bedrogen door hun hypocrisie.
Maar
dan, zo'n maand later, kreeg ik een telefoontje van hen waarin ze me vroegen of
ik naar het verjaardagsfeestje van hun dochter wou komen. Dat feestje was één
van de mooiste momenten uit mijn leven. Het huis was vol met kleine meisjes die
de hele tijd speelden en giechelden. Mijn hart smolt van liefde. Er waren ook
ouders en andere volwassenen waar ik ook mee kon praten, maar ik bracht het
grootste deel van de tijd spelend
door met de meisjes die ik aan het lachen bracht. Ik denk dat dat de dag was
waarop de ouders van het kleine meisje, ik zal haar hier maar Annie noemen, hun
mening over mij herzagen en me toestonden om bij gelegenheid op hun dochter te
passen.
Annie en ik werden heel goede vriendinnen en elke keer dat ik op haar moet passen maak ik het zo fijn mogelijk voor haar. We gaan naar de bioscoop, bezoeken musea en pretparken en ik laat haar alles zien wat haar interesseert. Ze is ook erg verstandig en we praten over alles wat een mens zich maar indenken kan. Eén van haar hobby's bestaat uit het bouwen van kleine poppenhuisjes en daar beleven we samen heel veel plezier aan.
Aan
één ding kan ik niet weerstaan: haar cadeautjes geven. Ik heb haar al mijn
poppen gegeven die ik bewaard had van toen ik zelf noste vriendinnen zullen blijven. Mijn
familie zie ik niet meer, maar het doet er niet meer toe want alle steun en
liefde die ik nodig heb kan ik vinden bij mijn kleine Annie.
Liefs
Simone